نمی فهمم این روحیه ایثارگر از کجا افتاده تو وجودم🫡

اما از بچگی دوست داشتم اهدای عضو و اهدای خون انجام بدم.

چند دفعه ای پیش مامان گفتم. اونقدر غرررر زد آخرشم زد زیر گریه🫠

منتظر بودم ۱۸ سالم بچه و بدون اجازه شون کارت اهدای عضو بگیرم.

اما الان حس میکنم اگر بدون اجازش این کارو کنم مدیونش میشم یا اگر یه روزی قرار باشه عضوی ازم اهدا شه مخالفت کنه و رشته هام پنبه شه🥲

ترجیح میدم باهاش مجدد صحبت کنم، اما اصلا طاقت ندارم دوباره اون حالت ازش رو ببینم....

برای اهدای خون هم آزمایش دادم. طبق پلاکت های خونم ظاهراً فعلاً نمیتونم😏

جدای از هر چیز، واقعاً روزانه چندین نفر جونشون رو سر این قضیه از دست میدن. حیفه وقتی کسی تواناییش رو داره دریغ کنه...

پ.ن: به این نتیجه رسیدم اگر روزی قرار باشه عضوی ازم جدا بشه و داخل بدن کس دیگه ای قرار بگیره، قلبــ🫀ــم شرایطش رو نداره. دوست ندارم یکی دیگه رو به فنا بده. حتی نمی خوام کسی که تو قلبمه رو کس دیگه ای انقدر دوسش داشته باشه🙃