این روزا خیلی با خودم کلنجار میرم.

همش به این فکر میکنم که زندگی تو تنهایی مطلق چه شکلیه؟!

تنهایی گاهی اوقات تو یه آدم خلاصه میشه برات، با حذف اون از زندگیت همه جا تاریک میشه، خورشید غروب میکنه و مهتاب هیچ وقت تو آسمون ظاهر نمیشه برات. زندگی مثل قهوه روی میز تلخ میشه، سرد میشه....

چی باعث میشه که به یه آدم انقدر دل ببندیم؟!

که بشه مهتاب شبت، گرمی زندگیت،...

ذهنم آشوبه، نظم نمی گیره...

چی باعث میشه آدم از آدم رونده بشه؟!